FERDA NAYMAN

Gül yüzünle çiçek açmış diyorlar 

Doğru mu sevdiğim sormaya geldim 

Ruhuna bir melek kaçmış diyorlar 

Bununla kafamı yormaya geldim 

Acaba gönlünde sevgi çok mudur

Huzur- u mahşerde eşin yok mudur

Yoksa en güzele gözün tok mudur

Bu yüzden sevdaya varmaya geldim

Gelenin gidene  borcu olur mu

Sevgisiz kalenin burcu olur mu

Suyu olmayınca harcı olur mu

Ben işte o harcı karmaya geldim  

Kalbinde duygular aşka doğru mu 

Yoksa kara sevdaya açık çağrı mı 

Söyle ne geçirir yürek ağrı mı

Vuslat saatini kurmaya geldim

Ferdali diyor ki sevgiden kaçma 

Çok uzak yerlere sen yelken açma 

Kanatsız olmuyor boşuna uçma 

Havalanma diye tutmaya geldim

Ferda Nayman

Bana seslendin biliyorum.. 

Benli yerler ve mısralar karşılıyor satır aralarında 

Selamlığın ağırlaştırılmış kılıcı çıkmış kınından. 

Hayfatın getirilerinden çok götürüleri olduğu yaşamlara yürüyoruz ayrı coğrafyalarda. 

Aramızdaki mesafelerin uzağına aldanıyorsun şair. 

Oysa bizler değil miyiz göğü yere, yeri de göğe çıkartan 

Kim demiş beyaz siyahı örtmez diye kelimelerimizin de kalemimizin de deminde imkansızı imkana yürütmeyi bilen biz değil miyiz? 

Yazıların uyağında hasretlere vuslat katan  

Vuslatı mahşer eden? 

Bakma şair uzak olduğuma 

yüreğinin kapı aralığından 

üstüne titrek ve korkak bir şefkat eli gibi uzanan papatyanım senin 

Görmezden gelmeye çalışsan da 

bildik tanıdık bir martı sesinden 

Denizin sessiz dalgasından sabah saat 5 te sönen sokak lambalarından bakıyorum sana şair. 

Senden nefret ediyorum demiştin bir keresinde. 

Çünkü seni çok seviyorum. 

Nefretin kadar sevginin su götürmez gerçekliğini okuyorum gözlerinde.

 Uzat kanayan yüreğini yüreğime. 

Nerde olduğumu göstereyim...

Kalp durağım sığınaktır gönlüne

Her fırsatta gel kapımı çalıver

Duygularım gidiyor  aşkın yönüne

Yürek evim sıcacıktır kalıver

Hayatın kurgusu sevda üstüne

Ruhumun sorgusu sevda üstüne

Şiirlerin vurgusu sevda üstüne

Gel gönlüme aşk imzanı atıver

Gönül kuşum kanatlanıp uçmakta

Yar yoluna yüreğini açmakta

Çare yoktur bu sevdadan kaçmakta

Yüreğime aşk binası çatıver

Sana hazırladım sevda tahtını

Kullar yazamazmış kulun bahtını

Ama sen yine de   sür aşk atını

Sevdamın yurduna ayak basıver

Gözüm görmesede  har an.da seni

Ruhum hissediyor her yanda seni  Seviyorum canda cananda  seni

Sende  biraz sevmeye gayret ediver 

Bütün çiçeklerin kalbini kırdın,

Şiirleri ağlattın

Bir kibrit çakıp canını yaktın

Aşka dair ne varsa

Kül ettin

Ve bizi, bir öykü gibi yarım bıraktın

Söyle!

Değdi mi bari?

Şimdi, mevsim kış bende

Güneş bile yüzümün ayazında

Bir yaprak misali tir tir

Şimdi, kalbimde üçüncü derecede yanıklar,

Bilinci kapalı kalbimin,

Ruhum yoğun bakımda

Düşüm çok ağrıyor benim

Gözlerimde karla karışık yağmur

Ve ben şimdi, hangi çocuğun saçını sevsem sen,

Elini tutsam sen,

Yüzünü okşasam,

Gözlerine baksam,

Öfkesinde dağılsam,

Gülüşünde boğulsam

Hep sen

Hep sen….

Oysaki çok direndim,

Oysaki sana ömrümü hiç koşulsuz verendim

Kalbim sana elini uzattıkça

Sen illa bir vedanın soğuk elinden tuttun,

Bir aşkı, kırık dökük

Terkedilmiş bir beşikte uyuttun

Ve sonra, sular nasıl çekiliyorsa derelerden,

Öylece çekildin benden

Mademki ayrılığa bunca deli aşıksın

Bunca tutsak…

Kıyamam sana

Dön demeyeceğim bu sefer

Senin olsun bu zafer

Ve artık bir şiir kadar özgürsün.

Yüreğin muzaffer,

Aklın muzaffer.

Hasretini, yüzünden,

Gözlerinden öpüyorum sevgili…

Neden benden böyle uzak durursun

Gelip de elimi tutsan olmaz mı

Her zaman en zayıf yerden vurursun 

Bir gece kolumda yatsan olmaz mı?

Sen aşk lisanısın duygu lehçesi

Sen sevda şehrinin sevgi ilçesi 

Bahar da yeşerip gönül bahçesi 

Ruhuma bir çiçek atsan olmaz mı?

Bir kıvılcım düşer yüreğe düşte 

İnsan tam da böyle seviyor işte 

Aşk yemeği pişmez kısık ateşte 

Birazcık altını açsan olmaz mı?

Eşsiz bir sevdayı getir önüme 

Bir teselli bahşet seven gönlüme 

Tatsız tuzsuz geçen garip ömrüme

Bir yudum mutluluk katsan olmaz mı ?

Vuslat orucunu tutacağına 

Akşam güneşiyle batacağına

Her zaman sevene çatacağına 

Biraz da feleğe çatsan olmaz mı?

FERDA NAYMAN

Çok uzak yerlerde arama sakın

Bir nefes arası sevgi dediğin

Hasretin saçlarını tarama sakın

Sevdanın darası  sevgi dediğin

Gönūl kelebeğin aşka konarsa

Hayat tepsisinde sevda sunarsa

Gurbet ayazında duygun donarsa

Beyazın karası sevgi dediğin

Aşk bazı gönūlde bitmez sancıysa

Hasretin kıvamı zehir,acıysa

Gece gūn ışığına bir yabancıysa

Işte "tam burası"sevgi dediğin 

Sabah, sana olsun uyanışlarım

Gözlerine değen ilk bakıslarım

Bahara dönerse kara kışlarım,

Yeşil hatırası sevgi dediğin

Mavi denir umutların rengine 

Dūşmese de bazen dengi dengine

Aşk atını mahmuzlayıp engine

Vuslata varası sevgi dediğin

İki can bedende buluşamazsa

Engel çıkıp yárine ulaşamazsa

Sevip sevdiğine kavuşamazsa

Olur, ruh yarası sevgi dediğin

Zamanın ardına vuslat eklemek

Hayat heybesine umut yūklemek

Gelmeyeni bir ömūr boyu beklemek

Ve "sabır narası" sevgi dediğin

Ferda Nayman

Yıllardır tutuşan alevim söndü 

Söylesene beni nereden buldun

Sararan yaprağım yeşile döndü

Sen benim ikinci baharım oldun 

Tek sebebim sensin başka arama

İlaçsın sen şu kanayan yarama

Bir yılda kaç mevsim var bilmem ama

Sen benim ikinci baharım oldun

Öyle bir mucize yarattın bende

Mutluluğa olta attım ben sende

Kara kışım bitti senin sayende 

Sen benim ikinci baharım oldun

Şimdi aşk damlıyor seven gönlümden 

Sevda türküleri düşmez dilimden

Senden öncesini sildim ömrümden 

Sen benim ikinci baharım oldun 

Gurbet çile verir, hasret inletir 

Aşk dile getirir, sevgi söyletir 

Ferdalim diyor ki durum böyledir

Sen benim ikinci baharım oldu

FERDA NAYMAN

Birden bire nerelere 

Çektin gittin mavi gözlüm 

Yüreğimi yarelere 

Ektin gittin mavi gözlüm

Elveda bile demeden

 Seni son bir kez görmeden

Son kez sarılıp öpmeden 

Döndün gittin mavi gözlüm

Yanında mevsim bahardı

Konuşacak çok şey vardı 

Koskoca bir hüzün sardı

Döktün gittin mavi gözlüm

Yanlız sana düştü gönlüm 

Seninle güzeldi ömrüm

Mutluluğu sende gördüm 

Söktün gittin mavi gözlüm

Unutma asla ismimi 

Gözlerinde gör resmimi 

Bu mevsim veda mevsimi

Yaktın gittin mavi gözlüm

Ferdali yolunu bekler

Solmasın dalda çiçekler 

Boşa gitmesin emekler

Baktın gittin mavi gözlüm

  FERDA NAYMAN

Bütün duygularım safa dizilsin

Kuzeyden, güneyden uçup gelerek.

Köyden çiçek, yoldan umut alsın da! 

İyiler de, kötüler de yerini bilsin.

Yıldırımlar düşsün ihanetin üstüne!

Bütün elemleri mazide kalsın!

Hasedi yazanlar yansın kül olsun!

İnsafsız düşüncenin ışığı sönsün.

Gelsende kahramanı olsan gönlümün! 

Hayat versen çöllerime su eksen!

O, kadar çok kaybettim ki hayatta!

Gönül sayfama doğsan tepeden... 

Aşkın zaferini yazsam olmaz mı?

Hasret buğusu 

Çökünce gözlerime

Tazelenir, senli günlerim.. 

Sen gelirsin aklıma

Ya şu engin deniz

Hangi çığlığı fısıldar sularında..? 

Uğultu, uğultu, boğuyor beni 

Tufanı bozuk bir kahkaha

Çınlıyor kulağımda

Sonra

Sustum ve 

Sessiz, sessiz oturdum

Yüreğimin içine

Boş geliyor 

Her şey boş

Sesini duymadığımdan, 

Şimdi ben 

Hangi esaretin 

Tutsaklığında çırpınıyorum

Soğuk ve 

Hançerlenmiş gülüşlerin bıraktığı

Boş bir hikâye içinde 

Yalnız avunuyorum 

Uzanmışım boylu boyunca 

Yitik düşlerin koynuna

Bir tek

Sen varsın aklımda..