FERDA NAYMAN

Gözlerimde güllerden kokulu eski burukluk

Esrik bir tebessüm var küskün dudaklarımda

Bağrımda üşüyor bak soğuksu bir suskunluk..

Bir hasret geziniyor bomboş sokaklarımda

"Kimselerin Bilmediği,SEN" Diye Bir Yanım Var..

Her yerimden fışkıran "yâr" dediğim canım var

Gecemin Düşü gibi hâyâlimde   Ünüm var

Affedilen suçlarım , serbest yasaklarımda

Bir ilanmış mutluluk, padişah fermanında

Dertleri arıtıyor yüreğim dermanın da

Arıyorum umudu hatıra ormanında

Dünlerin içinde kalan yarınlarımda

Nereye gidiyoruz söylesene sevgili

Savruluruz deryada kaderimiz yetkili

Şimdi gönül sarayı sevmek ile ilgili

Bir yazı yayınlıyor sevda satırlarımda

Bu duygu bana özgün

Aşka taşınıyorum 

Yirmi dört saat her gün

Seni düşünüyorum

Duygular yaşıyorken

Yapraklar üzüyorsun 

Güle çiğ düşüyorsun

Seni düşünüyorum

Karalar bağlıyorken

Şiirler çağlıyorken 

Bulutlar ağlıyorken

Seni düşünüyorum

Bir sigara yakıp da

Aşk tacını takıp da

Uzaklara bakıp da

Seni düşünüyorum

Hâyâlimde, hülyamda

Kendi sevgi dünyamda

Gerçeğimde rüyamda 

Seni düsünüyorum

Ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz,

işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz.

Çünkü çınarın gölgesi yok artık üzerinizde.

Sizi fark etmediğiniz halde yağmurdan, güneşten koruyormuş meğer o gölge.

Siz de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz,

sizin de gölge yaptığınız ve koruduğunuz birileri oluyor

ama o gölgeyi çok arıyorsunuz.

Babanız öldüğünde büyüyorsunuz.

Artık soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız,

takdirini alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz,

korkacağınız bir babanız yoksa büyüyorsunuz.

Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yoksa artık...

Hep sessiz ağlayan, suskun seven, en zor dönemde bile yıkılmaz görünen, sırtınızı dayadığınız çınar ağacınız yoksa artık...

Büyüyorsunuz o zaman işte.

Savaşın ortasında komutansız kalmaktır, babasız kalmak.

Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur...!

Seni görür görmez başladı sevda

Aşkı bende taşımak ne kadar güzel

Böyle sevmek için yayılsın moda 

Seni sende yasamak ne kadar güzel

Gönül ocağında ateş yakarak

Ruhun yakasına çiçek takarak 

Ellerini tutup göze bakarak 

Sevgiye ulaşmak ne kadar güzel

Sevmeyen bilemez der ki aşk nerde

Sevgiler tütüyor aşk olan serde 

Gözlerden ırakta tenha bir yerde 

Yâr ile buluşmak ne kadar güzel

Onu özleyip de delicesine

Gönül bahçesinde çiçekçesine 

Yalandan uzakta gerçekçesine 

Hasretle dalaşmak ne kadar güzel

Sevda sokağında ışıklar saçıp

Gönül diyarında aşka yer açıp

Sevda kanadıyla,havaya uçup 

Bulutta dolaşmak ne kadar güzel

Felek tezgâhında oyun bozarak 

Duygu kalemiyle siper kazarak 

Ferdali,adını aşka yazarak

Sevda ile taşmak  ne kadar güzel

Ne oldu demeden soru sormadan

Baş eğmez gururum elimden gitti

Yaşadım dünyada ruhu yormadan 

Taptaze umudum elimden gitti

Gönlümde duygular saçın tararken

İşe yaramazlar işe yararken

Severek kalbime huzur ararken

O tatlı huzurum elimden gitti

Hasretler aşkımı tarumar etti

Ruhumu canımı yaktı mahvetti

Bu sevgi gönlümü yaktı kahretti

Kalbimdeki nurum elimden gitti

Neden hiç görülmez ona erdiğim 

Sevginin hasıydı yâre serdiğim 

Bir yabancı oldu gönül verdiğim 

O en güzel yarim elimden gitti

Kendimi bıraktım güne iyice 

Yaşadım yıllarca işte öylece

Sevmeye tövbeli oldum böylece 

O duygusal yerim elimden gitti

Gözünün önündeydim dolaştım durdum

Ne yazık ki sen beni hiç görmek istemedin

Ilgini çekmek için ne çok oyunlar kurdum

Sen bana o kalbini hiç vermek istemedin

Şu geniş yüreğime koca dünya dar iken

Aşkınla yandı kalbim yüce  dağlar kar iken

Bende çiçek bahçesi, bir lalezar var iken

Gönlüne sevgileri hiç sermek istemedin

Nice çile dertleri geçirirken elekten

Feryadını duymadın çok çektim o felekten 

Usanmadı bıkmadı bir an seni sevmekten

Sense lalezarımdan bir buketçik dermedin

Hayalimde yürüdüm seninle hep elele

Yüreğim darmadağın yaşandı kaç zelzele

Sevgimi hissetmedin ne yaptıysam nafile

Benle aşkta zirveye hiç varmak istemedin

Ferdali de insandı en sonunda pes etti

Baktı ki sevilmedi ondan sonra yas etti

Kapattı dudağını sevgilere sus etti

AŞK resminde yan yana hiç durmak istemedin

Bir yer verdin bana sevda konunda

Senin yanında ben çok mutlu oldum

Aradım aradım bak en sonunda

Sıcak bir yuvada huzuru buldum

Arayan bulumuş derlerdi doğru 

Kul dertli olurmuş derlerdi doğru

Selden kum kalırmış

derlerdi doğru

Sisli bir havada huzuru buldum

Açıldım deryaya kendimden kaçıp

Bir nida yükseldi cana nur saçıp 

Yalvardım allaha elimi açıp 

Dildeki duada huzuru buldum

,Gönlümde sıcacık duygular sezdim 

Sevdanin yolunda bastığı izdim 

Ruhumda bir yara öylece gezdim 

Dümdüz bir ovada huzuru buldum

Ferdali olarak yaşadım aşkı  

Kimseye demedim bu güzel meşki

Yüreğim rahat bir sevdanın köşkü

Adil bir davada huzuru buldum

Kalbime nakşettim senin sevgini

En mutlu günümde yaşadım seni 

Paylaştım kendlmle senin derdini 

Çok sevdim gönlümde taşıdım seni

Aşkın içimdeydi sevgin gönlümde

Sevinç oldum bana ahir ömrümde 

Seninle güldüm ben mutlu günümde 

Ben herkesten fazla anladım seni

Sevdana can dedim kalbime serdim 

Sevgin sevgim oldu derdin de derdim

Duygumu gönlüne emanet verdim 

Sevgi ile aşk ta tanıdım seni

Hem bugünüydün hem de dünüydün

Sen benim ömrümde doğum günüydün

Kalbimin noksan olan yönüydün

Gönül yırtığıma yamadım seni

Ferdaliyim yürek sevginle çarpar 

Gönlümde bir kuş var hep kanat çırpar 

Mutluluk yakında bana göz kırpar

Hayatta her an aradım seni

Hasretle başladı hazin hikâye 

Gülü asla solduracak değilim 

Senden geldi bana bu şok hediye 

Senden ayrılınca canım sevgilim

Ömrümün üstünden çok

zaman geçti 

Hayatın orağı günleri biçti 

O göçmen kuşları uzağa göçtü 

Senden ayrılınca canım sevgilim

Vuslatın müjdesi bıraktı jesti

Mutluluk benimle selamı kesti 

Bahtımın rüzgârı tersinden esti 

Senden ayrılınca canım sevgilim

Sevgiyle başlayan, vedayla bitti

Gururun elleri sevgiyi itti

Bütün umutlarım çekip de gitti

Senden ayrılınca canım sevgilim

Ay ışığı bana düşmandı sanki

Işığından bile pişmandı sanki

Güzel bir hayâli düş sandı sanki

Senden ayrılınca canım sevgilim

Bir karınca bile çalışıyorken 

Yan gelip de yatmak olmaz arkadaş 

Insanlar yaşamla savaşıyorken 

Koca ömür böyle dolmaz arkadaş

Taşın altına sok artık elini

Nafakan uğruna akıt terini 

En sonunda biri alır yerini 

Bu dünya kimseye kalmaz arkadaş

Etliye sütlüye karış biraz da

Bak bakalım çiçek var mı kirazda 

Asıl gerçek saklı namaz niyaz da

Kul gönül pasını silmez arkadaş

Elim asla düşkün olana vurmaz 

Kulağım kötüden sözleri duymaz

Ya sözleri ya da müziği uymaz 

Gönlünde her şarkı çalmaz arkadaş

Zararın olmasın masum insana 

Sevda koyuyorsan gönül kasana

O zaman sevilmek yakışır sana 

Aşkın yeri asla dolmaz arkadaş

Ferda Nayman