FERDA NAYMAN

Duygular dile gelir de

Anlatılmaz, anlatılmaz 

Yürek her şeyi bilir de  

Anlatılmaz, anlatılmaz

Bahar olur, çiçek açar 

Gönül mutluluktan uçar

Çevresine neşe saçar 

Anlatılmaz, anlatilmaz

Aşk sarar her bir hücreni

Ruhunu ve bedenini

Sorarlarsa nedenini

Anlatılmaz, anlatılmaz

Sevgin daldan dala atlar

İçinde volkanlar patlar

Yürekteki kabuk çatlar

Anlatılmaz, anlatılmaz

Sevgin yükselirken kat kat

Kalbin tutsak , dilin sakat

Anlatmak istersin fakat

Anlatılmaz, anlatılmaz

FERDA NAYMAN

Bunca yıl yaşanmış efsane aşklar 

Hani şimdi gelip gidenler nerde 

Artık gördüklerim nefsane aşklar 

Hani çok sevilen sevenler nerde

Hevesle değil de gerçekten seven

Sevdası uğruna ömrünü seren

Duyguları için eziyet gören

Aşkı tanıyıp da bilenler nerde

Sevgi elbisesi dikip giyenler 

Hep acıyı değil bal da yiyenler 

Her aşkta ayrılık olmaz diyenler 

Arada sırada gülenler nerde

Bazen bir başarıdır katlanan 

Dere değil ırmaklardır atlanan

Aşkı için her cefaya katlanan 

Sonunda hep yalnız kalanlar nerde

Yeriyle iki laf konuşamayıp

Büyük emeline ulaşamayıp

Sevip sevdiğine kavuşamayıp 

Aşkından mahvolup ölenler nerde?

Neden benden böyle uzak durursun

Gelip de elimi tutsan olmaz mı

Her zaman en zayıf yerden vurursun 

Bir gece kolumda yatsan olmaz mı?

Sen aşk lisanısın duygu lehçesi

Sen sevda şehrinin sevgi ilçesi 

Bahar da yeşerip gönül bahçesi 

Ruhuma bir çiçek atsan olmaz mı?

Bir kıvılcım düşer yüreğe düşte 

İnsan tam da böyle seviyor işte 

Aşk yemeği pişmez kısık ateşte 

Birazcık altını açsan olmaz mı?

Eşsiz bir sevdayı getir önüme 

Bir teselli bahşet seven gönlüme 

Tatsız tuzsuz geçen garip ömrüme

Bir yudum mutluluk katsan olmaz mı ?

Vuslat orucunu tutacağına 

Akşam güneşiyle batacağına

Her zaman sevene çatacağına 

Biraz da feleğe çatsan olmaz mı?

Nefret tohumunu eken yüreğin

İçine sevgiler dolmaz sevgili

Dibi hiç oynamaz sağlam direğin 

Heyecan karşılık bulmaz sevgili

Huzurun gözüne kıskançlık girmez

Kalbin duyguları hasreti sevmez

İyiyi bilenler kötüyü demez

Aşk veren elveda almaz sevgili 

Ben seni çok sevdim ya sen nerdesin 

Belki bilinmeyen gizli yerdesin 

Niye ki sevgime çelik perdesin

Kılın kıpırdamaz bile sevgili

Gurur engelini aşamaz mısın

Sevgiyi sevenle yaşamaz mısın 

Benle mutluluğa koşamaz mısın 

Neden kulakların duymaz sevgili

Ferdali diyor ki aşkı bulalım

Hasret kazanmasın biz kazanalım

Mutluluğa doğru bir uzanalım

Güneş vedalara doğmaz sevgili

Ferda Nayman

Gül yüzünle çiçek açmış diyorlar 

Doğru mu sevdiğim sormaya geldim 

Ruhuna bir melek kaçmış diyorlar 

Bununla kafamı yormaya geldim 

Acaba gönlünde sevgi çok mudur

Huzur- u mahşerde eşin yok mudur

Yoksa en güzele gözün tok mudur

Bu yüzden sevdaya varmaya geldim

Gelenin gidene  borcu olur mu

Sevgisiz kalenin burcu olur mu

Suyu olmayınca harcı olur mu

Ben işte o harcı karmaya geldim  

Kalbinde duygular aşka doğru mu 

Yoksa kara sevdaya açık çağrı mı 

Söyle ne geçirir yürek ağrı mı

Vuslat saatini kurmaya geldim

Ferdali diyor ki sevgiden kaçma 

Çok uzak yerlere sen yelken açma 

Kanatsız olmuyor boşuna uçma 

Havalanma diye tutmaya geldim

Ferda Nayman

Bana seslendin biliyorum.. 

Benli yerler ve mısralar karşılıyor satır aralarında 

Selamlığın ağırlaştırılmış kılıcı çıkmış kınından. 

Hayfatın getirilerinden çok götürüleri olduğu yaşamlara yürüyoruz ayrı coğrafyalarda. 

Aramızdaki mesafelerin uzağına aldanıyorsun şair. 

Oysa bizler değil miyiz göğü yere, yeri de göğe çıkartan 

Kim demiş beyaz siyahı örtmez diye kelimelerimizin de kalemimizin de deminde imkansızı imkana yürütmeyi bilen biz değil miyiz? 

Yazıların uyağında hasretlere vuslat katan  

Vuslatı mahşer eden? 

Bakma şair uzak olduğuma 

yüreğinin kapı aralığından 

üstüne titrek ve korkak bir şefkat eli gibi uzanan papatyanım senin 

Görmezden gelmeye çalışsan da 

bildik tanıdık bir martı sesinden 

Denizin sessiz dalgasından sabah saat 5 te sönen sokak lambalarından bakıyorum sana şair. 

Senden nefret ediyorum demiştin bir keresinde. 

Çünkü seni çok seviyorum. 

Nefretin kadar sevginin su götürmez gerçekliğini okuyorum gözlerinde.

 Uzat kanayan yüreğini yüreğime. 

Nerde olduğumu göstereyim...

Kalp durağım sığınaktır gönlüne

Her fırsatta gel kapımı çalıver

Duygularım gidiyor  aşkın yönüne

Yürek evim sıcacıktır kalıver

Hayatın kurgusu sevda üstüne

Ruhumun sorgusu sevda üstüne

Şiirlerin vurgusu sevda üstüne

Gel gönlüme aşk imzanı atıver

Gönül kuşum kanatlanıp uçmakta

Yar yoluna yüreğini açmakta

Çare yoktur bu sevdadan kaçmakta

Yüreğime aşk binası çatıver

Sana hazırladım sevda tahtını

Kullar yazamazmış kulun bahtını

Ama sen yine de   sür aşk atını

Sevdamın yurduna ayak basıver

Gözüm görmesede  har an.da seni

Ruhum hissediyor her yanda seni  Seviyorum canda cananda  seni

Sende  biraz sevmeye gayret ediver 

Bütün çiçeklerin kalbini kırdın,

Şiirleri ağlattın

Bir kibrit çakıp canını yaktın

Aşka dair ne varsa

Kül ettin

Ve bizi, bir öykü gibi yarım bıraktın

Söyle!

Değdi mi bari?

Şimdi, mevsim kış bende

Güneş bile yüzümün ayazında

Bir yaprak misali tir tir

Şimdi, kalbimde üçüncü derecede yanıklar,

Bilinci kapalı kalbimin,

Ruhum yoğun bakımda

Düşüm çok ağrıyor benim

Gözlerimde karla karışık yağmur

Ve ben şimdi, hangi çocuğun saçını sevsem sen,

Elini tutsam sen,

Yüzünü okşasam,

Gözlerine baksam,

Öfkesinde dağılsam,

Gülüşünde boğulsam

Hep sen

Hep sen….

Oysaki çok direndim,

Oysaki sana ömrümü hiç koşulsuz verendim

Kalbim sana elini uzattıkça

Sen illa bir vedanın soğuk elinden tuttun,

Bir aşkı, kırık dökük

Terkedilmiş bir beşikte uyuttun

Ve sonra, sular nasıl çekiliyorsa derelerden,

Öylece çekildin benden

Mademki ayrılığa bunca deli aşıksın

Bunca tutsak…

Kıyamam sana

Dön demeyeceğim bu sefer

Senin olsun bu zafer

Ve artık bir şiir kadar özgürsün.

Yüreğin muzaffer,

Aklın muzaffer.

Hasretini, yüzünden,

Gözlerinden öpüyorum sevgili…

Neden benden böyle uzak durursun

Gelip de elimi tutsan olmaz mı

Her zaman en zayıf yerden vurursun 

Bir gece kolumda yatsan olmaz mı?

Sen aşk lisanısın duygu lehçesi

Sen sevda şehrinin sevgi ilçesi 

Bahar da yeşerip gönül bahçesi 

Ruhuma bir çiçek atsan olmaz mı?

Bir kıvılcım düşer yüreğe düşte 

İnsan tam da böyle seviyor işte 

Aşk yemeği pişmez kısık ateşte 

Birazcık altını açsan olmaz mı?

Eşsiz bir sevdayı getir önüme 

Bir teselli bahşet seven gönlüme 

Tatsız tuzsuz geçen garip ömrüme

Bir yudum mutluluk katsan olmaz mı ?

Vuslat orucunu tutacağına 

Akşam güneşiyle batacağına

Her zaman sevene çatacağına 

Biraz da feleğe çatsan olmaz mı?

FERDA NAYMAN

Çok uzak yerlerde arama sakın

Bir nefes arası sevgi dediğin

Hasretin saçlarını tarama sakın

Sevdanın darası  sevgi dediğin

Gönūl kelebeğin aşka konarsa

Hayat tepsisinde sevda sunarsa

Gurbet ayazında duygun donarsa

Beyazın karası sevgi dediğin

Aşk bazı gönūlde bitmez sancıysa

Hasretin kıvamı zehir,acıysa

Gece gūn ışığına bir yabancıysa

Işte "tam burası"sevgi dediğin 

Sabah, sana olsun uyanışlarım

Gözlerine değen ilk bakıslarım

Bahara dönerse kara kışlarım,

Yeşil hatırası sevgi dediğin

Mavi denir umutların rengine 

Dūşmese de bazen dengi dengine

Aşk atını mahmuzlayıp engine

Vuslata varası sevgi dediğin

İki can bedende buluşamazsa

Engel çıkıp yárine ulaşamazsa

Sevip sevdiğine kavuşamazsa

Olur, ruh yarası sevgi dediğin

Zamanın ardına vuslat eklemek

Hayat heybesine umut yūklemek

Gelmeyeni bir ömūr boyu beklemek

Ve "sabır narası" sevgi dediğin

Ferda Nayman