DİLEM YASAK

Can..!

Yine uykulara

Küskünüm can!

Hasretin buram buram kokuyor.

Seni ruhumun derinliklerine sakladım

Seni içimde sonsuzluğa bağladım

can!.....

Kayboluyorum gecenin zifiri karanlığında,

Umutlarım can çekişiyor

Anla beni can!

Yüzüyorum sensizlik denizinde boğuluyorum.

Dayanılmaz bir acı kattın yüreğime can!

Sensizliğe sessiz cığlık atıyorum.

Sus veya susma ne fark eder can!

Öyle suskunum''ki öyle küskünüm''ki,

toprakta yağmur gibi cölde su gibi.

Suskunum,

Hasretim sana can...

DİLEM ŞİMŞEK

26/ŞUBAT/2012

İZMİR

GÜNÜN DUYGU SÖZÜ

ÇOK MU ŞEY İSTEDİK ACABA

HAYATTAN….

HİÇ Mİ HAKKETMEDİK

SICAK BİR SEVGİYİ……

HEP YANLIŞ KİŞİLER İÇİN Mİ

AKMALIYDI GÖZYAŞLARI…….

ALİ DUYSAK

GAZİANTEP

Gidiyorum

 bu şehirden sen mutlu ol.

Hüzünleri yükledim parçaladığın yüreğime,

Sol yanımı alıp gittin cansız bedenimden,

Sensiz damla damla kanıyor yüreğim CANTANEM

Yokluğunda ben ağlıyorum istanbul ağlıyor.

Gözlerimden dökülen seni yazıyorum şiirlerime,

Yokluğun içimde patlayan bir mayın gibi sanki,

Biz ayrıldık sen mutlumusun CANTANEM?

şimdi ………

sensizliğin vurduğu saatlerdeyim,

Sensizliği yazmaya mahkum yüreğim,

Zaten hiç olmadığın hayatından gidiyorum.

Ben seni görmeden yüreğimle sevdim CANTANEM

Ben olmayacağım bundan sonra hayatında,

Eğer bir gün aklına gelirsem ben burdayım,

Sana mutluluklar bana hüzünler kaldı.

Sen gittin ama bende bitmedin

CANTANEM..!

DİLEM ŞİMŞEK

 9/EKİM/2014

İZMİR

Gör içimdeki cam kırıklarını...

Bütün qemiler söndürmüş ışıklarını...

Herkez içime dökmüş artıklarını...

Bir deli rüzgar essede...

Alip götürse yılların bıraktıklarını...

Dilem Yasak

Kafiyesi bozuk şiir gibiyim

Ne nokta koyacak birisini buluyorum

Nede nefes alabiliyorum

Virgül dolusu

Yanlızlığım.....

Şimdi...

Bir veda havasıda geçiyor günlerim

Arkamı dönsem uçurum

ileri gitsem

Yanlızlık

DİLEM YASAK

İZMİR

Uzaklardan merhaba demek,

Sensiz doğan güne.

Yakan hasretinin,sıcaklığı yüreğimde

Uykusuz gecelerde hep hayalimdesin

Hasret zinciri bağlamış yollarımı.

Ağlamak geliyor,

Ağlamak geliyor içimden.

Sensizlige doğru, haykırmak geliyor.

Tutamıyorum kendimi,

Bırak dinmesin gözyaşlarım

Aksın, yüreğimin derinliklerine.

Söndürsün, sensizliğin hasretini

Aşkın bir avuç su olsun dudaklarıma

Çağlasın sevda pınarları gibi,

Avuçların yaksın tenimi.

Bir demet gül olsun,doğum günü hediyem.

Ama dalından kopmadan,

Uzaktan seyredeyim,

Dokunmadan,

İncitmeden..

Yoluna can olayım,

Gönlüne cânân.

Bugün doğum günüm...

DİLEM YASAK

02.02.2018.

YUNANİSTAN

Fahreddîn-i Râzî Herat ve civarında bozuk inançları yaymakla meşgul olanlarla mücâdele ediyor, Müslümanlar'ı bunların tehlikelerine karşı korumaya çalışıyordu. Üç yüz kadar atlı talebe ve âlim ile Herat'a geldiğinde; hem devlet, hem din büyükleri akın akın ziyaretine gelmiş, alâka göstermişlerdi. Ama birileri vardı ki; ne geliyor, ne de gelme arzusu ızhâr ediyordu. Acaba Fahreddîn-i Râzî hazretlerinin muhâliflerinden miydi?

Halktan bir zengin, bir gün Fahreddîn-i Râzî hazretlerini bahçesinde yemeğe dâvet etti. Maksadı; ziyaretine gelmeyen zâtı da orada bulundurup, görüşmelerini ve bir yanlış anlamanın meydana gelmemesini temin etmekti.

Fahreddîn-i Râzî hazretleri, yemekte karşılaştığı ziyaretine gelmeyen zâta,

- Niçin bizi ziyârete gelmediniz? diye sordu. Şöyle cevap verdi o zât:

- Ben fakirin biriyim. Ne ziyâretinize gelişim size bir şeref kazandırır, ne de gelmeyişim size bir şey kaybettirir. Siz mühim kimselerle meşgul olun.

Bu cevap Fahreddîn-i Râzî hazretlerini düşündürdü. Bu defa büsbütün meraklanarak ısrarla suallerini peşi peşine sıraladı:

- Bu, sıradan birinin sözüne benzemiyor. Kalbi-gönlü uyanık birinin cevabıdır bu. Şimdi daha çok meraklandım. Söyleyin lütfen niçin gelmiyorsunuz? Bize vermek istediğiniz bir mesajınız olmalı.

- Sen, 'Müslümanlar'ın benim ziyâretime gelmeleri vâciptir' diyormuşsun. Neden senin ziyâretine gelmek vâcip olsun?

- Ben ilim ehli biriyim. Benim ziyâretime gelenler aslında benim değil, ilmin ziyâretine gelmiş olurlar. Mücâdelemde bana yardımcı olmuş, beni desteklemiş sayılırlar.

- Öyle ise anlat bakalım... İlmin hedefi Allâh'ı bilmek olduğuna göre, nasıl biliyorsun Hazret-i Mevlâ'yı?

- Yüz delil ve burhan ile biliyorum Allah Teâlâ'yı...

- Peki öyleyse, söyler misin; burhan ve delil, şüpheleri gidermek için değil midir? Demek sende bu kadar şüphe varmış ki her birine delil aramış; ancak bu delillerle şüpheni gidermişsin. Halbuki Allahü zû'l-Celâl bana, öyle bir îman verdi ki; şüphenin zerresi bile kalbimde yoktur. Olmayan şeyi gidermek için ne diye delil ve burhan arayayım?

Bu cevaptan sonra bir suskunluk başlar. Neden sonra yerinden kalkan büyük müfessir Fahreddîn-i Râzî hazretleri,

- Uzat elini de öpeyim. Sen sıradan biri değil, bir îman ve ihlâs numûnesi mâneviyât sultânısın. Kim isen söyle de beni daha fazla merakta bırakma.

Fahreddîn-i Râzî hazretlerinin kulağına eğilen birinin, fısıltı hâlinde söyledikleri şundan ibârettir:

- Konuştuğun zât, Necmüddîn-i Kübrâ hazretleridir.

Fahreddîn-i Râzî hazretleri hemen diz çöküp rica eder:

- Lütfen beni de kabul buyurun tâlipleriniz arasına da, ben de iştirak edeyim sohbetlerinize...

....

İşte zâhirî ilimle bâtınî ilmin farkı... İşte zâhirî ilim ehli ile, zû'l-cenâhayn olan mâneviyat erbâbının seviye ve dereceleri... Keza, aralarındaki diyaloğun güzelliği ve hakkı teslim ile neticelenişi... Ve, biribirlerine karşı olan nezâket ve saygıları...

Zamanımız 'tartışmacıları'na örnek olması dileği

Bir derviş. Evden ayrılışında hanımına işe gidiyorum diyerek ayrılır, ancak doğru tekkeye gider ibadet ederdi. Akşam eve döndüğünde Hanımı:

- Yiyecek bir şeyimiz yok biliyorsun, elin boş mu döndün, dediğinde de

- Çalıştığım zat öyle cömertki... Ondan para istemekden utanıyorum. Ay sonunda ücretimin tamamını toptan verecek, derdi.

Ay sonu geldiğinde, yine evden ayrılmış, tekkeye gitmiş, ibadete koyulmuştu. Akşam eve döneceğinde bir düşünce kendisini aldı, ay sonu idi, hanıma ne diyecekti. Mahzun mahzun eve doğru yürüyordu. Sonunda eve yaklaştı. Evden leziz yemek kokuları etrafa yayılıyordu. Şaşırmıştı, kapıyı hanımı güler yüzle açar, içeri girerler olanları kocasına şöyle anlatır:

- Kimin yanında çalışıyorsan bey, gerçekten cömert biriymiş. Öğle sıraları idi, nur yüzlü iki zat kapıyı çaldı:

"Bunlar beyinin iş ücretleridir. Eğer bundan sonra da işine devam eder ve daha fazla çalışırsa, ücereti daha da artacaktır" dediler ve taze kesilmiş koyun eti, çeşit çeşit yiyecek, hiç tatmadığım meyveler ve bir kese de altın verdiler. Allah razı olsun o kimseden. Açlıktan artık tahammülümüz kalmamıştı.

Hanımından bu sözleri dinleyen derviş Allah'a şükredip, ibadetine devam etti....

Allah (c.c.) neye kadir değil ki!

Hazreti Peygamberimiz (s.a.s.) eshabıyla oturmuş sohbet ediyordu. Bir kadın sahabe Resulullah'ın huzuruna telaşla girerek:

- Ya Resûlellah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki biraz sonra ölmüş olacak... Yalnız yanında kelime-i şehadet getirdiğimi anladığı ve kendiside getirmeye çalıştığı halde şehadet kelimesi getiremiyor. Kocamın imansız gitmesinden korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı bekliyorum, dedi.

Hazreti Peygamberimiz:

- Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu? diye sordu.

Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp her türlü ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını söyledi.

Bu sefer Peygamberimiz:

- Kocanızın dünyada kimi var? diye sordu.

Kadın ihtiyar bir annesi olduğunu söyleyince Peygamberimz (s.a.s.) kadının kocası Alkama'nın anasın huzura çağırdı. Hazreti Alkama'nın anası, Hazreti Peygamberimizin huzuruna çıktı. Peygamberimiz:

- Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnunmusun? diyr sordu.

Alkamanın anası:

- Ya Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele ederdi. Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor bakmaya başladı. Hatta son zamanda evini bile ayırdı. Ben de üzüldüm, onun bu hareketine, dedi.

Peygamberimiz (s.a.s.) yaşlı kadına; oğlunun ölüm döşeğinde olduğunu, hakkını helâl etmediği takdirde cehennem azabı çekeceğini söylediyse de kadın:

- Hakkımı helâl etmem ey Allah'ın Resûlü, dedi.

Alkama ise evde yatıyor, hâlâ şehadet kelimesi getiremiyordu.

Hazreti Peygamberimi, kadının annelik şefkatini harekete geçirmek için, orada bulunanlara:

- Bana biraz odun hazırlayın, diye emir verdi.

Kadın hayretle :

- Odunu ne yapacaksın ya Resûlellah! diye sormaktan kendini alamadı.

Çünkü o da şüphelenmişti.

Peygamber Efendimiz :

- Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına cezasını burada çeksin, daha iyi buyurunca, kadın dayanamadı,

- Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya Resûlellah ! Ona hakkımı helal ediyorum, dedi.

Murat hasıl olmuştu... Hazreti Peygamberimiz, Bilâl-ı Habeşi Hazretlerini göndererek :

- Git bakalım, Alkama ne haldedir? buyurdular.

- Bilâl-i Habeşi Alkam'nın yanına varıp şehadet kelimesei telkin ettiğinde, Alkama'nın dili açılmıştı :

- Lâ ilâhe illallâh, Muhammedün Resûlüllah, deyip ruhunu Allah'a teslim etti.

Kaynak: Büyük Dini Hikayeler, İ.Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

Canım acıyor can

Bu ruh bu bedene sığmıyor,

Öyle canım yanıyorki

Yüreğim yanıyor,

Bilki

Bıçak kemiğe dayandı

Öyle canım acıyorki,

Kalbimi parçalasanda

 duymuyorum can.

Yüreğimde kan çiçekleri açıyor,

Acı bir yanlızlığa bürünüyor her yer,

Hayalin

 terk etmiyor beni!

Can

Ruhuma sızı karışıyor,

Bu sessizlik korkutuyor beni

Sanki kalbim boşlukta hissediyorum,,

Yokluğunun acısı tetikliyor beni!

Aklım…..

 Firari

beni terk ediyor,

 kalbim geceleri daha çok acıyor,

ey yar duy sesimi

bu şiir sana

Damarlarımda kanım çekiliyor,

Hasretin gözümde tütüyor can.

Benliğime hüzün bulaşıyor,

Bu beden beni terk ediyor,

Ruhum ölüyor olmuyor sensiz,

Eski ben ben deyilim artık

Sanki yaşayan ölüyüm

Sensiz…

Ve ….

çaresiz

Ya sen gel

 yada ben geleyim

sözlerin takıldı aklıma,

Canım acıyor nefesim tükeniyor can,

Bu hayatın

 Yalanlarından

 ihanetlerinden,

Ölümüne tutkulu yalan aşklarından,

Yüreğime sıkılan son kurşundan,

Canım yanıyor can

nefes alamıyorum.

Aşk kırıkları batıyor

canıma

sessizim,

ve

kimsesiz

bu şiir mi

sana yazdım can

Yüreğime açtığın yara hiç kapanmayacak,

Canım yanıyor ey can

 suskunum...!

Ne seni yaşamak nede kendimi

 yanlızım can,

sensiz kimsesiz

Sensiz geçen her an canım acıyor çaresizim,

Kimsesizim

Yanlızım

Bana gözyaşı döktüren senmiydin

Senmiydin beni karanlığa sürükleyen...?

Haram olsun bu can bu bedene

susuyorum can.

Bu şiir sana can

 DİLEM YASAK

İZMİR

Bu gün yine günlerden sen...

Yokluğunun en soğuk saati çaIıyor şimdi.

Bense yorgan üzerime çekip sensizliğe sarılıyorum...

Alıp başını yürüyor saatler

Yine hüzün ufalıyor yorgun bakışlarım

Sadece bir avuç özlem kalıyor yüreğimde...

Yokluğuna düşen her saatte içimde senli şiir kırılıyor...

Senli yaralar sızlıyor bedenimde...

Avutuyorum yaralarımı içimde boş kalıyor herşey...

Ben gözyaşlarımla avutuyorum dertlerimi..

Bendeki küller savrulurken yaralarıma kül basıyorum...

Ve

Kelime kelime dökülüyor küller yerlere

Yüreğimin duvarlarına gözyaşlarımı asıyorum.

Umutlarımı asıyorum kurusun diye

Rüzgarlara anlatıyorum söylenmemiş cümlelerimi

Dilimin ucunda yitip giden senden kalan sözlerimi,

Bir avuç senle sukut'u ezberliyor artık dilim...

Yorgunum kırgınım asırlardır kanıyorum..

Üşüyor ellerim baharda bile,

Yanımda olabilseydin keşke...

Keşke keşkeler olmasaydı...

Yitik sevda yollarına sensiz yol almasaydım...

KEŞKEE...

____Dilem Yasak