BİR ÖĞRETMENİN ÇOCUĞU OLARAK İÇİMDEKİ ACI…

Fatma Nur Çelik öğretmenin öldürüldüğü haberini duyduğumda içimde bir şey koptu. İnsan bazen bir haberi okur ve üzülür; ama bazen de öyle bir haber gelir ki insanın aklı almıyor. İşte bu olay benim için tam da böyle.

Bir öğrenci…

Bir öğretmen…

Ve bir sınıf…

Ben bir öğretmen çocuğuyum. Babam Hüseyin Akdağ, Köy Enstitüsü mezunu bir öğretmendi. Elli yıl boyunca öğretmenlik yaptı. Sadece ders anlatmadı; insan yetiştirdi, karakter yetiştirdi, umut yetiştirdi. Onun öğrencileri bugün doktor oldu, mühendis oldu, öğretmen oldu, çiftçi oldu ama hepsi iyi insan olmayı ondan öğrendi.

Ben öğretmenliğin ne demek olduğunu evin içinde gördüm. Gece geç saatlere kadar hazırlanan dersleri gördüm. Öğrencileri için cebinden para veren öğretmenleri gördüm. Köyde, kasabada, şehirde çocukların hayatına dokunan o büyük emeği gördüm.

Bir öğretmen, bir çocuğun hayatında bazen bir anne kadar, bazen bir baba kadar yer tutar.

Bu yüzden aklım almıyor.

Bir öğrenci öğretmenine nasıl kıyar?

Bir öğrenci, kendisine bilgi veren, yol gösteren, hayatını şekillendiren bir insana nasıl bıçak kaldırır?

Fatma Nur Çelik sadece bir öğretmen değildi. O, bir annenin evladıydı. Bir ailenin umuduydu. Yüzlerce öğrencinin hayatına dokunmuş bir eğitimciydi. Bir sınıfta, bir okulda, bir toplumda iz bırakmış bir insandı.

Bir öğretmenin öldürülmesi sadece bir insanın ölmesi değildir.

Bu, toplumun vicdanına vurulmuş bir darbedir.

Bu, eğitime vurulmuş bir darbedir.

Bu, geleceğe vurulmuş bir darbedir.

Babamın kuşağı öğretmeni kutsal sayardı. Köy Enstitüsü ruhuyla yetişmiş öğretmenler, cehaletle savaşmayı görev bilirdi. Onlar karanlığa karşı ışık taşırdı.

Bugün ise bir öğretmenin sınıfında öldürülmesini konuşuyoruz.

Bu acı sadece bir ailenin acısı değildir. Bu acı hepimizin acısıdır.

Bir öğretmen çocuğu olarak içim yanıyor. Çünkü biliyorum ki öğretmenler bu ülkenin en sessiz kahramanlarıdır. Onlar alkış beklemeden çalışırlar. Bir çocuğun hayatı değişsin diye yıllarını verirler.

Fatma Nur Çelik öğretmenin hatırası önünde saygıyla eğiliyorum.

Ve içimden sadece şu cümle geçiyor:

Bu ülke öğretmenlerini koruyamadığı gün, geleceğini de koruyamaz