YALÇIN ÖZDEN İÇİN KRİTİK 48 SAAT

O akşam her şey ne kadar sıradanmış aslında…

Yalçın abinin evinde sessiz bir huzur vardı. Günün yorgunluğu omuzlara çökmüş, herkes kendi köşesinde dinlenirken Yalçın Özden abim midesinin bulandığını söyledi. Ardından başındaki ağrıdan yakındı… Önce basit bir rahatsızlık sanıldı. “Biraz dinlenir, geçer” diye düşünüldü.

Ama kader bazen en sakin anları seçer.

Kızı Ahu’nun içini bir telaş kapladı. Hemen tansiyon aletini getirdi. Ekranda beliren rakam… 21.

O an zaman durdu sanki. Bir evin içindeki huzur, yerini sessiz bir paniğe bıraktı. Ahu’nun elleri titreyerek ambulansı aradı. Bir evlat için en zor anlardan biridir; güçlü gördüğü babasının bir anda yardıma muhtaç hâle gelmesi…

Ambulans sirenleri geceyi yararak geldi. Yalçın abim sedyeyle evden çıkarılırken gözlerimizde dualar vardı. Yol onu Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ne götürdü. Hastane koridorlarının o soğuk, beyaz ışıkları altında herkesin kalbi aynı cümleyi fısıldıyordu:

“Allah’ım, koru…”

Gece ilerlerken Ahu ile konuştum. Sesindeki titrek ama güçlü duruşu unutamıyorum. “Babam güçlüdür, atlatacak” diyordu. Bir yandan endişesini saklamaya çalışıyor, bir yandan herkese metanet veriyordu. O an anladım; bazen evlatlar, anne babalarına güç olur.

Yapılan tetkikler sonrası kelimeler ağırlaştı:

Beyin kanaması.

O an insanın içinden bir şey kopuyor. Güçlü sandığının da kırılgan olduğunu, hayatın bir nefes kadar ince bir çizgide yürüdüğünü anlıyorsun. Saatler süren kontrollerin ardından ameliyata alındı. Kapı kapandı. Bekleyiş başladı.

Ameliyathane kapısının önünde geçen dakikalar, yıllar gibi uzar. Dualar dudaktan düşmez. Her telefon titreşiminde yürek ağza gelir. O gece umutla korku adeta yan yanaydı…

Ve şimdi…

Yoğun bakımda. 48 saat uyutulacak.

Makinelerin düzenli sesleri, doktorların temkinli cümleleri, bekleyen gözlerdeki dua… Hepsi bir umut nöbeti aslında.

Bazen insan en çok, sevdiği birinin hastane odasında nefes alışını düşünürken büyür. Hayatın değerini, bir “iyi haber” cümlesine ne kadar muhtaç olduğumuzu böyle anlarda öğreniriz.

Yalçın Özden abim…

Belki şu an duymuyor, belki bilmiyor ama herkes dua ediyor. Ailesi, dostları, sevenleri… Onun güçlü duruşunu hatırlıyor, iyileşeceği güne inanıyor.

Çünkü bazı insanlar sadece bir isim değildir; bir evin direği, bir ailenin duası, bir çocuğun kahramanıdır.

Ve biz biliyoruz…

Dualar yerini bulur.

Umut sabreder.

Hayat tutunmayı sever.